„Gorąca krew” to ostatnie literackie dzieło Irène Némirovsky. Powieść odnaleziona przypadkowo zaledwie cztery lata temu, w 2008 roku nakładem Wydawnictwa Albatros, ukazała się w Polsce. Niezwykle barwnym językiem odmalowuje francuską prowincję na krótko przed wybuchem II wojny światowej. 

Głównych bohaterów i ich losy poznajemy dzięki chłodnej, momentami apatycznej relacji wiekowego Silvio. W młodości postawił wszystko na jedną kartę, sprzeciwiając się konwenansom. Podróże, barwne życie było bardziej pociągające niż rodzina, stabilizacja. Stracił cały majątek, pozwolił odejść ukochanej kobiecie. Teraz prowadzi spokojne życie na odludziu. Idyllę zakłóca tajemnicza śmierć męża kuzynki. Na jaw wychodzą tajemnice, ukrywane od ponad dwudziestu lat. Każdy z bohaterów niczym brzemię nosi jakiś sekret, zdając sobie sprawę z jego ciężaru.

„Gorąca krew” to metafora miłości, która prowadzi do autodestrukcji. To ingerencja w zakazane sfery ludzkiej egzystencji. To pożądanie, entuzjazm. Némirovsky ukazała jak żądza życia potrafi zniszczyć spokój. 

W warstwie fabularnej powieść jest przewidywalna. To, co czyni ją wyjątkową to zdecydowanie nakreślani bohaterowie. Ponurzy, milczący. Intrygujący i doskonale oddający sedno dręczących ich problemów i tajemnic.

Autorka z fotograficzną wręcz dokładnością oddaje klimat poszczególnych scen. Ciche kroki na tarasie, szelest liści, skwierczenie ognia w kominku. Piękne opisy francuskiej jesieni, magia kolorów, zapach ściółki- to remedium na trwające za oknem zimowe szaleństwo.