Jeden z krytyków filmowych pisał o tym tytule: "Pozbawiona dialogów narracja, widziane w zwolnieniu fenomeny natury i w przyśpieszeniu obrazy pędzącej cywilizacji (...); muzyka kontemplacyjna, rytmiczna, w pewnym sensie monotonna: słowem bardziej wizualna symfonia niż tradycyjnie rozumiany film".

W 1992 roku Ron Fricke (operator i współtwórca kultowej trylogii "Qatsi" G. Reggio) skończył pracę nad samodzielnym, pełnometrażowym oraz autorskim obrazem zatytułowanym „Baraka". Dzieło jest rodzajem niewerbalnej filmowej refleksji, próbą pokazania naszej planety, odkrywającej naturalne piękno różnych miejsc świata, ukazująca stan ludzkiej duchowości. Film pokazuje też cud narodzin, życia i śmierci, a także skłonność ludzi do samodestrukcji. Kino medytacyjne, poszukujące „sacrum" lub „czegoś więcej". Czy daje nadzieję?...

Spróbujemy na to pytanie odpowiedzieć podczas kolejnego listopadowego spotkania w Dyskusyjnym Klubie Filmowym o godz. 18.00. Tym razem przyjrzymy się "nowofalowej" odsłonie Afirmacji, której tematycznie podporządkowane były filmy w tym miesiącu.

WSTĘP WOLNY

Jakub J. Pudełko