Sylwia Chutnik - kulturoznawczyni i prezes Fundacji Mama, działającej na rzecz poprawy sytuacji matek w Polsce. Laureatka Paszportów Polityki w 2008 roku, a rok później nominowana do Nagrody Nike. "Dzidzia" jest jej drugą powieścią - szokującą, bezlitosną, porażającą, kontrowersyjną i osobliwą.

W 1944 roku, w podwarszawskich Gołąbkach, Stefania Mutter denoncjuje Niemcom dwie Polki, skazując je na śmierć. Pół wieku później wnuczka Stefanii - Danuta - rodzi Dzidzię, dziewczynkę bez kończyn i z wodogłowiem. Przerażona prababka jest przekonana, że "to coś" jest zemstą za przeszłość. 

Powieść jest niezwykle metaforyczna. Dzidzia w kolejnych rozdziałach opisywana jest jako kara, spisek, jako święta i wreszcie jako trup. Taką symbolikę można przyporządkować Polsce - bowiem to Polska jest w powieści głównym oskarżonym: chora i nieudolna, pełna hipokryzji, wykorzystywana. Książka o braku zasad moralnych, nienawiści i pocieszaniu w tym, że inni mają gorzej, o narodowej głupocie i kompleksach. Nie dość, że nie można przejść obok niej obojętnie, to jeszcze wymyka się jednoznacznym ocenom. Ma się wrażenie, iż "Dzidzia" pisana była w wielkim gniewie, jako swego rodzaju apel o Polskę i jej powrót do normalności.