Sylwetki Wojciecha Kuczoka nie trzeba przedstawiać. Jego nazwisko stało się głośne za sprawą książki "Gnój" oraz napisanego na jej podstawie scenariusza do filmu M. Piekorz "Pręgi". Wcześniejsze jego publikacje także uzyskiwały pozytywne opinie krytyki. 

"Opowieści przebrane" to wybór tekstów opublikowanych w latach wcześniejszych, w zbiorach "Opowieści słychane" oraz "Szkieleciarki". 

Bohaterowie opowiadań są zupełnie różni, a jednocześnie jednym głosem opowiadają o naszych lękach, których się boimy lub wstydzimy, o płynnej granicy między pamięcią a wyobraźnią. Kuczok posiada niezwykłą zdolność wglądu w najgłębsze zakamarki ludzkiej psychiki. Autor jest wierny najczęściej poruszanym przez siebie tematom: wpływu przeżyć z dzieciństwa na dorosłe życie, miłości, śmierci, seksualności. Erotyzm w opowiadaniach odgrywa dużą rolę, czasem delikatny i subtelny, czasem naiwny, a czasem prymitywny i wulgarny. Nie jest go jednak za dużo. 

Mistrzowsko skonstruowane opowiadania zaskakują nas wielobarwną inwencją językową. W tekstach odnajdujemy różne gwary, dialekty, kalambury i inne stylistyczne zabiegi, które tworzą oryginalną narrację. Są tak naprawdę przemyślane i podkreślające wymowę każdej historii. 

Twórczość Kuczoka nie jest łatwa w odbiorze. Nie o to zapewne autorowi chodzi. Niemniej jego proza porusza sumienia, uwrażliwia i otwiera na drugiego człowieka.

Wojciech Kuczok jest dziś jednym z najpopularniejszych pisarzy młodego pokolenia. Laureat Literackiej Nagrody Nike, zdobywca Paszportu Polityki swoim niebanalnym stylem zdobył uznanie czytelników, jak i środowiska literackiego.  

„Spiski. Przygody tatrzańskie” to najnowsza powieść Kuczoka, której akcja rozgrywa się na Podhalu. Głównym bohaterem jest młody chłopak, który regularnie wraz z rodzicami przyjeżdża w polskie góry. Akcja powieści rozpoczyna się w 1982 roku, kiedy to Polska Reprezentacja pokonuje Reprezentację Peru. Fala radości i zainteresowania piłką nożną udziela się młodemu chłopakowi, który każdą wolną chwilę spędza na boisku. Postanawia również nauczyć swoich góralskich kolegów gry w piłkę nożną. 

Z czasem jednak sportowy entuzjazm opada. Bohater większą uwagę zwraca na magnetyzm ponętnych góralek. Jest to również czas świadomego poznawania Tatr, wskutek ogromnego zainteresowania tym regionem. Można tu odnaleźć wątki autobiograficzne, bowiem Kuczok, jako speleolog nigdy nie krył, że Tatry są jego drugim domem. Autor używa słownictwa taterniczego, ale z umiarem, w sposób przystępny dla laika. 

Na kartach książki obserwujemy, jak młody i naiwny „ceper”, przeistacza się w mężczyznę. Czytelnik jest świadkiem dojrzewania społecznego, jego pierwszych doznań erotycznych. Z każdym rozdziałem wchodzimy w inny etap życia głównego bohatera. Razem z nim dorastamy, nabierając życiowej mądrości. Fantastycznie opisany jest także ojciec bohatera, jako postać nie umiejąca odnaleźć się w rzeczywistości, która nastała po 1989 roku. Pełen żalu i pretensji do losu szuka zapomnienia w pijackich burdach z góralami. Rodzinne relacje poddane analizie, przeplatają się z groteskowymi opisami. 

Kuczok mistrzowsko nakreślił góralską codzienność. Bez złośliwości, lecz z podziwem i szacunkiem. Nie brak tu również lekko kąśliwych opisów, które mieszczą się w granicach przyzwoitości a pozwalają tym samym na lepsze zrozumienie tematu oraz mentalności górali.

„Spiski. Przygody tatrzańskie” to książka napisana lekko, błyskotliwym językiem. Czuć, że każde zdanie jest przemyślane, nie ma tu zbędnych opisów. Powieść zachwyca świeżością, momentami magicznym spojrzeniem na los człowieka. Nawiązania do legend pozbawione są patosu, nadmiernej idealizacji. Wszystko to sprawia, że „Spiski...” czyta się z ogromną przyjemnością!

Marek M. Magda